Keman ve viyola aynı ailedendir ve teknik temeller büyük ölçüde ortaktır. Buna karşılık geçiş kendiliğinden olmaz. Dört fark ayrı uyum ister. Birincisi anahtardır.
Viyola do anahtarında yazılır; okuma alışkanlığı yeniden kurulur ve bu, en çok zaman alan bölümdür. İkincisi ölçüdür. Viyola daha büyüktür ve aralıklar daha geniştir; sol el açıklıkları artar ve konum mesafeleri değişir. Uzun süreli çalışmada bu, el üzerinde ek yük üretir.
Üçüncüsü yaydır. Viyola yayı daha ağır ve daha kalındır; teller daha kalın ve daha yavaş tepki verir. Sesin başlaması için daha çok ağırlık ve daha yavaş bir yay gerekir; acele edilen bir başlangıç boğuk çıkar. Dördüncüsü işlevdir.
Viyola çoğu zaman iç ses taşır; melodi değil doku sorumluluğu alır. Bu, farklı bir dinleme alışkanlığı gerektirir. Geçişin avantajları da vardır. Oda müziği ve orkestrada viyola için talep genellikle daha yüksektir.
Ayrıca iki çalgıyı birlikte kullanabilen bir müzisyen, doku kavrayışını belirgin biçimde genişletir. Önerilen yöntem kademeli geçiştir; kemanla süreklilik korunurken viyola ayrı seanslarda çalışılır.
Yay ağırlığı ayrıca alışma ister. Viyola yayının fazladan ağırlığı, kemana dönüldüğünde birkaç dakikalık bir yeniden ayar gerektirir.
Derslerimizde viyolaya geçmek isteyen kursiyerler için ayrı bir uyum programı kurulur.