Orkestrada bir yaylı grubun bütün üyeleri aynı yay yönünü kullanır. Bu, ilk bakışta görsel bir düzen gibi görünür. Gerçekte akustik bir zorunluluktur. Yay yönü tınıyı belirler; aşağı yay doğal olarak güçlü başlar, yukarı yay hafif başlar.
Bir grup içinde yönler karışırsa her nota iki farklı karakterde başlar ve sonuç bulanıklaşır. Ayrıca dinamik eşitliği bozulur; topukta çalan bir grup üyesi ile uçta çalan bir başkası aynı düzeyi üretmez. Yay birliği bu iki sorunu birden çözer. Kararı grup lideri verir ve partilere yazılır.
Bu karar rastgele değildir; üç ölçüt gözetilir. Birincisi vurgudur; güçlü zamanlar genellikle aşağı yaya denk getirilir. İkincisi cümledir; bağlar korunur ve cümle sınırları yön değişimiyle desteklenir. Üçüncüsü uygulanabilirliktir; karar bütün grup tarafından rahatça çalınabilmelidir.
Bazı orkestralar hazır yaylı partiler kullanır; bazı grup liderleri kendi kararlarını yazar. Prova öncesinde bu partilerin dağıtılması zaman kazandırır. Oda müziğinde de aynı ilke geçerlidir ama karar birlikte alınır. Dörtlüde iki keman aynı hattı çalıyorsa yay birliği zorunludur.
Prova öncesi dağıtım da önemlidir. Yaylı partiler önceden gönderildiğinde ilk provanın önemli bir bölümü kazanılmış olur.
Derslerimizde orkestra hazırlığı, yay birliği kararlarının okunması ve uygulanmasıyla birlikte çalışılır.