Giuseppe Tartini'nin Sol Minör Keman Sonatı, Şeytan Trili adıyla bilinir. Adını son bölümdeki uzun ve zorlu tril pasajından alır. Besteci, eserin bir rüyadan doğduğunu anlatmıştı; rüyasında şeytanın kemanı alıp çaldığını, uyandığında duyduklarının ancak bir bölümünü yazabildiğini söyledi. Bu anlatı eserin ününe katkı yaptı ama teknik ilgisi bundan bağımsızdır.
Sonat dört bölümlüdür ve barok sonat düzenini izler. Asıl teknik konu son bölümdedir. Burada bir parmak tril yaparken diğer parmaklar aynı anda ayrı bir ezgi çalar. Bu, sol elde tam bir bağımsızlık gerektirir ve literatürdeki en zorlu çift görev örneklerinden biridir.
Çalışma yöntemi ayrıştırmaya dayanır. Önce yalnız tril çalışılır; sonra yalnız ezgi; sonra ikisi çok yavaş tempoda birleştirilir. Birleştirme aşamasında tril düzeni ilk bozulan öğe olur ve orada kalınır. Eserin bir başka özelliği kadanslardır.
Dönem uygulamasına göre kadanslar icracıya bırakılmıştı; bugün genellikle Fritz Kreisler'in yazdığı sürüm çalınır. Bu sürüm, esere on dokuzuncu yüzyıl sonu üslubunu da katar. Tarihsel bilgili icra yaklaşımında ise dönem kaynaklarına dayanan farklı sürümler tercih edilir.
Dönem kaynakları da vardır. Tartini'nin süsleme üzerine yazdığı metin, kendi eserlerinin nasıl çalınacağı konusunda doğrudan bilgi verir.
Derslerimizde barok repertuvar, dönem uygulaması ve sonraki düzenlemeler karşılaştırılarak ele alınır.