Bach'ın Re Minör Partita'sının son bölümü olan Chaconne, solo keman literatürünün en çok konuşulan sayfasıdır. Yapısı basit bir ilkeye dayanır: sekiz ölçülük bir bas hattı ve onun üzerine kurulan varyasyonlar. Bu ilke, altmış dört varyasyon boyunca sürer. Eserin uzunluğu partitanın geri kalanının toplamına yaklaşır; bu oran tek başına bir tercih değil, bir mimari karardır.
Üç büyük bölüm ayırt edilir. Birincisi re minördedir ve yapıyı kurar. İkincisi re majöre geçer; doku açılır, gerilim düşer ve arpej figürleri genişler. Üçüncüsü minöre döner ve açılışın malzemesini yeniden getirir.
Teknik olarak eser üç ayrı beceri ister. Birincisi akor kırmadır; üç ve dört sesli akorlar sayfanın büyük bölümünü kaplar. İkincisi çok sesli düşünmedir; tek bir çalgıda iki ya da üç ayrı hat aynı anda duyulmalıdır. Üçüncüsü dayanıklılıktır; on beş dakika boyunca yoğunluk düşmeden sürdürülmelidir.
Çalışma yöntemi bölmeye dayanır. Varyasyonlar gruplara ayrılır ve her grup bağımsız bir parça gibi ele alınır.
Ancak bütün kurulduktan sonra geçişler birleştirilir.
Baskı seçimi burada ayrıca önemlidir. El yazması tıpkıbasımı, sonraki editörlerin eklediği yay ve dinamiklerden bağımsız bir okuma imkânı verir.
Derslerimizde Chaconne, varyasyon gruplarına ayrılarak ve çok sesli dinleme üzerinden çalıştırılır.