Beethoven'ın 9. keman sonatı, Kreutzer Sonatı adıyla bilinir.
Eser aslında George Bridgetower için yazıldı ve ilk seslendirmesini 1803'te besteciyle birlikte o yaptı. İki müzisyen arasındaki anlaşmazlık sonrası Beethoven adamayı değiştirdi ve eseri Rodolphe Kreutzer'e sundu. Kreutzer eseri hiç çalmadı; kendisine göre fazla çalınamaz bulmuştu. Başlık sayfasındaki ifade eserin niteliğini açıklar: neredeyse bir konçerto gibi yazılmış sonat.
Bu tanım abartı değildir. Keman ve piyano burada eşlik ilişkisi içinde değil, karşılıklı iki solist gibi davranır. Üç bölümden oluşur. Birinci bölüm yavaş bir girişle açılır ve ardından hızlı bir bölüme geçer; gerilim baştan yüksektir.
İkinci bölüm tema ve varyasyonlardır; en uzun bölümdür ve iki çalgı arasında sürekli bir alışveriş vardır. Üçüncü bölüm hızlı bir tarantelladır ve aslında başka bir sonat için yazılmıştı. Teknik talepler yüksektir; hız, dayanıklılık ve piyano ile denge aynı anda gerekir. Eser ayrıca edebiyata da geçti; Tolstoy'un aynı adlı novellası bu sonattan adını aldı.
İlk seslendirmenin koşulları da anlatılır. Eser konser gününe kadar tamamlanmamıştı ve bazı bölümler neredeyse deşifre olarak çalındı.
Derslerimizde sonat repertuvarı, iki çalgı arasındaki denge çalışmasıyla birlikte ele alınır.