Barok ve klasik müzikte notaya yazılan her şey uygulanacak olanın tamamı değildir. Süslemeler bunun en açık örneğidir. Dönemin uygulamasında icracıdan, yazılı olanın ötesinde eklemeler yapması beklenirdi. Bu, bir serbestlik değil bir sorumluluktu.
Süslemeler iki grupta toplanır. Birinci grup işaretle gösterilenlerdir; tril, mordan, grup ve appoggiatura. Bu işaretlerin uygulaması dönem ve ülkeye göre değişir; Fransız ve İtalyan gelenekleri farklıdır. İkinci grup icracının eklediği süslemelerdir.
Özellikle tekrarlarda ve yavaş bölümlerde ekleme yapılması beklenirdi. Bir sarabande'ın ikinci geçişinde süslenmemiş bir çizgi, dönem kulağına eksik gelirdi. Bugün bu uygulama kısmen geri geldi. Tarihsel bilgili icrada süsleme ekleme yaygındır; geleneksel konser uygulamasında ise daha ölçülüdür.
Ekleme yaparken üç ölçüt gözetilir. Birincisi armonidir; süsleme, altındaki akorla uyumlu olmalıdır. İkincisi ölçüdür; doku kalabalıklaşmamalıdır. Üçüncüsü tutarlılıktır; benzer yerler benzer yoğunlukta süslenir.
Appoggiatura konusunda ayrı bir dikkat gerekir; bu süsleme ana notadan süre çalar ve armonik gerilim üretir.
Dönem metinleri de kaynaktır. On sekizinci yüzyıl icra metinleri, süslemelerin nasıl uygulandığını örneklerle anlatır ve doğrudan kullanılabilir.
Derslerimizde süsleme uygulaması, dönem kaynakları ve armonik denetim üzerinden çalıştırılır.