Sonat formu, klasik ve romantik repertuvarın en yaygın bölüm yapısıdır. Üç ana bölgeden oluşur. Birincisi serimdir; iki tema alanı sunulur ve iki farklı tonda kurulur. İkincisi gelişmedir; malzeme parçalanır, tonalite gezinir ve gerilim birikir.
Üçüncüsü yeniden sergilemedir; temalar geri gelir ama bu kez aynı tonda kalır. Bu harita bilinmediğinde bir bölüm, birbirini izleyen notalar dizisi gibi çalınır. Bilindiğinde ise her bölge farklı bir yaklaşım ister. Serimde iki tema alanının karakter farkı belirginleştirilir; ikisi aynı biçimde çalındığında yapı duyulmaz.
Gelişmede gerilim taşınır; burada tempo ve dinamik daha hareketlidir. Yeniden sergilemede bir incelik vardır. Aynı temalar duyulur ama artık farklı bir bağlamdadır; ikinci tema alanı bu kez ana tonda gelir. Bu değişimin duyulması için ilk sunumdan farklı bir renk tercih edilir.
Çalışma yöntemi işaretlemeye dayanır. Nota üzerinde bölge sınırları çizilir ve her bölgeye bir yoğunluk değeri verilir. Bu, tempo ve dinamik kararlarının gelişigüzel değil, yapıya bağlı olmasını sağlar.
Ton planı da çıkarılır. Hangi bölgede hangi tonda bulunulduğu yazıldığında, gerilim ve çözülme noktaları kendiliğinden belirginleşir.
Derslerimizde eser çalışması, biçim haritasının çıkarılmasıyla başlar.