Pablo de Sarasate, on dokuzuncu yüzyılın önde gelen kemancılarındandı ve kendi konser parçalarını yazdı. En tanınanı Zigeunerweisen'dır. Eser iki bölümlü bir yapıya sahiptir. Birinci bölüm ağır ve serbesttir; resitatif karakterinde, geniş cümlelerle ilerler.
İkinci bölüm hızlı bir çardaştır ve giderek hızlanarak biter. Bu iki bölümlü düzen, Macar çingene müziği geleneğindeki yavaş-hızlı çiftinden gelir. Sarasate'nin yazısının belirgin bir özelliği vardır: her figür kemanda rahat oturur. Zor görünen pasajlar bile çalgının doğal yapısını kullanır; parmaklar sürtünmez.
Bu, kemancı bir bestecinin yazısının tipik işaretidir. Aynı özellik diğer eserlerinde de görülür; İspanyol dansları, Carmen fantezisi ve Navarra bu gruba girer. İspanyol dansları özellikle öğretimde değerlidir. Kısa, teknik açıdan hedefli ve müzikal olarak dolgun oldukları için ara düzey repertuvarında sık kullanılırlar.
Sarasate'nin ton anlayışı da dönem kayıtlarından izlenebilir; ince, temiz ve az vibratolu bir ses tercih ettiği duyulur. Bu ses anlayışı bugünkü icra geleneğinden farklıdır ve tarihsel bir karşılaştırma imkânı verir.
Öğretimde kullanım da nettir. İspanyol dansları, konçerto düzeyine geçmeden önce teknik hedeflerle eşleştirilerek programa alınabilir.
Derslerimizde konser parçaları repertuvarı, teknik hedeflerle eşleştirilerek seçilir.