Kemanda doğru ses yalnız kulakla denetlenmez. Çalgının kendisi de bir gösterge sunar. Dört açık tel belirli frekanslarda titreşir ve bu frekanslarla ilişkili sesler çalındığında açık teller kendiliğinden yankılanır. Bu yankıya rezonans denir ve duyulur bir olaydır.
Doğru basılan bir sol sesi, sol telini titreştirir; ses birden açılır ve gövde belirgin biçimde çınlar. Birkaç santim sapma bu çınlamayı hemen düşürür. Bu nedenle rezonans, entonasyon için hızlı ve güvenilir bir sınama aracıdır.
Çalışma yöntemi basittir. Rezonans veren sesler önce tek tek bulunur ve çınlama duyulana kadar parmak küçük adımlarla kaydırılır.
Bulunan konum birkaç kez tekrarlanır ve el bunu kaydeder. İkinci aşamada bu sesler bir dizinin içine yerleştirilir; dizideki referans noktaları hâline gelirler. Rezonansın sınırı da bilinmelidir. Her ses rezonans vermez ve bazı bağlamlarda rezonanslı ses müzikal olarak biraz yüksek ya da alçak kalabilir.
Bu nedenle rezonans tek ölçüt değil, bir başlangıç referansıdır.
Çalgının kendi rezonans noktaları da farklıdır. Her keman belirli seslerde daha güçlü çınlar; bu noktalar tanındığında referans ağı genişler.
Derslerimizde entonasyon çalışması, açık tel rezonansları üzerinden kurulur ve dizilere buradan geçilir.