Kemanda perde yoktur ama elin öğrendiği tekrar eden şekiller vardır. Bu şekillere parmak kalıbı denir. Bir kalıp, dört parmak arasındaki tam ve yarım ses ilişkilerinin dizilişidir. Birinci konumda dört temel kalıp bulunur.
Birincisinde yarım ses ikinci ve üçüncü parmak arasındadır; en yaygın kalıptır. İkincisinde yarım ses birinci ve ikinci parmak arasına kayar. Üçüncüsünde üçüncü ve dördüncü parmak arasındadır. Dördüncüsünde parmaklar arasında hiç yarım ses yoktur; el genişler.
Bu kalıpların ezberlenmesi entonasyonu doğrudan hızlandırır. Kursiyer her notayı tek tek aramak yerine, bir bütün olarak yerleşen bir el şekli kurar. Çalışma yöntemi kalıbı tek telde sessizce yerleştirmektir. Dört parmak aynı anda tele konur, şekil kontrol edilir, sonra sesler sırayla çalınır.
İkinci aşamada aynı kalıp dört telde tekrarlanır. Üçüncü aşamada kalıplar arası geçiş çalışılır; bir kalıptan diğerine geçerken yalnız bir parmak yer değiştirir. Bu geçişlerin ayrı çalışılması, ton değişimlerinde yaşanan tereddüdü ortadan kaldırır.
Kalıplar tonalite ile de eşleştirilir. Her tonun hangi kalıpla başladığı yazıldığında, yeni bir eserde el yerleşimi çok daha hızlı kurulur.
Derslerimizde parmak kalıpları, sessiz yerleşim ve kalıplar arası geçiş çalışmasıyla birlikte öğretilir.