Maurice Ravel, Tzigane'ı 1924'te Macar kemancı Jelly d'Arányi için yazdı. Eserin açılışı sıra dışıdır; keman, yaklaşık dört dakika boyunca tek başına çalar. Bu solo bölüm bir kadans gibi değil, bir giriş gibi işler. Sol tel üzerinde başlar ve giderek yükselir; teknik dağarcık kademe kademe açılır.
Eşlik ancak bu bölüm bittikten sonra girer. Ravel, eseri Macar çingene müziği geleneğine bir gönderme olarak tasarladı. Buna karşılık halk ezgilerini doğrudan alıntılamadı; kendi malzemesini o üslupta yazdı. Eser bir virtüözite kataloğudur.
Yapay flajoleler, sol el pizzicato, çift ses dizileri, hızlı arpejler ve geniş konum atlamaları art arda gelir. Bu yoğunluk, eseri teknik ölçüt olarak kullanılabilir kılar. Buna karşılık teknik gösteri tek başına yeterli değildir. Eserin karakteri serbestlik ister; ritmik esneklik ve abartısız bir rubato olmadan sayfalar mekanikleşir.
Eser iki sürümde bulunur; piyano eşlikli ve orkestra eşlikli. Piyano sürümünde başlangıçta luthéal denen özel bir düzenek öngörülmüştü ama bugün genellikle normal piyanoyla çalınır.
Luthéal düzeneği de anılmaya değer. Piyanoya takılan bu mekanizma tımbal benzeri bir renk üretiyordu; bugün nadiren kullanılıyor.
Derslerimizde virtüöz repertuvar, teknik hazırlığın yanında üslup ve ritmik serbestlik çalışmasıyla ele alınır.