Aleksandr Glazunov, keman konçertosunu 1904'te tamamladı ve Leopold Auer'e adadı. Eser tek bölümlüdür ama içinde geleneksel üç bölümlü yapı bulunur. Açılış bölümü la minördedir ve şarkı söyleyen bir tema ile başlar. Yavaş bölüm bunun içinden doğar; ayrı bir başlangıç yapmaz.
Kadans, alışılmadık bir yere yerleşir; finalden önce gelir ve iki bölüm arasında köprü kurar. Final parlak bir la majördedir ve trompet çağrısıyla açılır. Bu kesintisiz yapı, dinleyici açısından bir süreklilik üretir; alkış araları yoktur ve gerilim baştan sona taşınır. İcracı açısından ise dayanıklılık sorunu getirir; yaklaşık yirmi dakika boyunca ara verilmez.
Teknik talepler yüksektir ama gösteriden çok tona dayanır. Auer'e adanması tesadüf değildir; eser, Rus okulunun geniş ton anlayışı için yazılmıştır. Orkestrasyon da bu tercihi destekler; doku çoğu zaman ince tutulur ve solistin taşıması kolaylaşır. Eser bugün ana konçerto repertuvarında yer alır ve orkestra sınavlarında da parçaları istenir.
Çalışma açısından kadans ayrı ele alınır; tek başına bir parça gibi kurulur ve sonra bağlamına yerleştirilir.
Orkestra partisi de incelenir. Doku ince yazıldığı için solistin taşıma yükü azalır; bu, denge provasında doğrudan hissedilir.
Derslerimizde konçerto çalışması, kadans ve bölüm geçişleri ayrı planlanarak yürütülür.