Fuga, birden çok bağımsız hattın aynı temayı sırayla sunduğu bir yapıdır. Klavye ve orkestra için doğal bir formdur. Solo keman için ise ciddi bir sorun üretir; çalgı aynı anda en fazla iki teli sürekli tutabilir. Buna karşılık literatürde solo keman fugaları vardır ve merkezde Bach'ın solo sonatları bulunur.
Çözüm, sesin sürekliliğini akorlar ve ima yoluyla kurmaktır. Bir hat çalınırken diğerleri kısa akorlarla hatırlatılır; dinleyicinin belleği sürekliliği tamamlar. Bu, icracıdan iki şey ister. Birincisi hat ayrımıdır; her sesin kendi tınısı ve dinamik düzeyi olmalıdır.
Aynı düzeyde çalınan üç ses tek bir bulanık akor olarak duyulur. İkincisi zamanlamadır; giriş noktaları belirginleştirilir ve tema her göründüğünde işaretlenir. Çalışma yöntemi ayrıştırmadır. Her hat tek başına, bir çizgi olarak çalınır; kesintiler görmezden gelinir ve süreklilik kurulur.
Sonra hatlar ikişerli birleştirilir. En son bütün doku bir araya getirilir ve akor kırma kararları verilir. Üçüncü bir çalışma da renklendirmedir; hangi hattın hangi bölümde öne çıkacağı planlanır. Bu plan olmadan fuga, art arda gelen akorlar dizisine dönüşür.
Tema girişleri işaretlenir. Her giriş notada renkli olarak belirtildiğinde, hangi hattın ne zaman öne çıkacağı görsel olarak izlenir.
Derslerimizde çok sesli solo repertuvar, hat ayrıştırma yöntemiyle çalıştırılır.