César Franck, tek keman sonatını 1886'da yazdı ve Eugène Ysaÿe'ye evlilik armağanı olarak sundu. Ysaÿe eseri hemen programına aldı ve uluslararası dolaşıma soktu. Sonat dört bölümlüdür ve döngüsel bir yapıya sahiptir. Döngüsel yapı, aynı temanın bütün bölümlerde farklı biçimlerde görünmesi anlamına gelir.
Birinci bölüm sakin bir arayışla açılır; keman girişi soru gibidir ve yanıt gecikir. İkinci bölüm hızlı ve fırtınalıdır; piyano burada dokunun ağırlığını taşır. Üçüncü bölüm serbest bir fantezi karakterindedir ve resitatif bölümler içerir. Dördüncü bölüm bir kanondur; keman ve piyano aynı ezgiyi bir ölçü arayla söyler.
Bu kanon, eserin en tanınan sayfasıdır. Etkisinin nedeni yapısaldır; dinleyici temayı iki kez üst üste duyar ve gecikme bir beklenti üretir. Teknik olarak eser dayanıklılık ve ton çeşitliliği ister. Birinci bölümün sakin tonundan ikinci bölümün yoğunluğuna geçiş, ayrı bir çalışma konusudur.
Piyano partisi de zorludur; bu bir eşlikli sonat değil, gerçek bir düo eseridir. Prova süreci bu nedenle uzundur ve iki çalgı birlikte planlanır.
Farklı çalgılar için düzenlemeleri de vardır. Çello, flüt ve viyola sürümleri yaygın biçimde çalınır ve eserin yapısını başka renklerde duyurur.
Derslerimizde düo repertuvarı, ortak prova planı ve denge çalışmasıyla birlikte işlenir.