Edward Elgar, keman konçertosunu 1910'da tamamladı ve Fritz Kreisler'e adadı. Eser, ana repertuvarın en uzun keman konçertolarından biridir; yaklaşık elli dakika sürer. Bu uzunluk, eserin program içindeki yerini doğrudan etkiler. Bir konser programında tek başına bir yarı oluşturur ve bu, düzenlemeyi zorlaştırır.
Üç bölümlüdür. Birinci bölüm geniş ve yoğun bir sonat formudur; malzeme boldur ve gelişme uzundur. İkinci bölüm sakin ve içe dönüktür. Üçüncü bölüm hızlı başlar ama sonunda alışılmadık bir şey olur: orkestra pizzicato tremolo çalarken keman uzun bir eşlikli kadans söyler.
Bu bölüm, konçerto literatüründe benzeri az bulunan bir sayfadır. Eserin partisyonunda bir ithaf cümlesi vardır ve içinde adı yazılmayan bir kişiye gönderme yapılır; bu, uzun süredir tartışılan bir konudur. Teknik talepler yüksek ama gösteriye dayalı değildir. Asıl zorluk dayanıklılık ve yapı kurmadır; elli dakikalık bir yayı gerilimini kaybetmeden taşımak gerekir.
Bu nedenle eser, teknik olarak hazır birçok icracı tarafından bile geç ele alınır. Kreisler eseri ilk seslendirdi ama hiç kaydetmedi; ilk büyük kaydı genç yaştaki Yehudi Menuhin besteciyle birlikte yaptı.
Menuhin kaydı da bir belgedir. Besteci yönetiminde yapılan bu kayıt, tempo ve karakter kararları için doğrudan bir kaynak sunar.
Derslerimizde uzun soluklu eserler, yapı kurma ve dayanıklılık çalışmasıyla birlikte ele alınır.