Claude Debussy, keman sonatını 1917'de tamamladı. Bu, bestecinin bitirebildiği son eserdir; ertesi yıl öldü. Planladığı altı sonatlık dizinin üçüncüsüydü ve dizi tamamlanamadı. Eser üç bölümlüdür ve toplam süresi on beş dakikayı zor bulur.
Bu kısalık bir eksiklik değil, bir tercihtir. Debussy bu dönemde yoğunluk ve ekonomi arayışındaydı; malzeme az, işleyiş yoğundur. Birinci bölüm Allegro vivo'dur ama açılışı beklenenden ölçülüdür. İkinci bölüm Intermède adını taşır ve fanteziye yakındır; ritmik olarak esnek, karakter olarak kaçamaklıdır.
Üçüncü bölüm hızlıdır ve birinci bölümün malzemesini geri getirir. Eserin dili, geleneksel işlevsel armoniden uzaklaşır. Modal renkler, paralel hareketler ve belirsiz bitişler yaygındır. Bu, entonasyon açısından ayrı bir hazırlık ister; alışılmış çekim noktaları zayıflar.
Teknik olarak eser, ton çeşitliliği üzerine kuruludur. Sul tasto, flajole ve hızlı dinamik değişimleri sık kullanılır ve yay kontrolü ön plandadır. Debussy eserin ilk seslendirmesinde piyanoyu kendi çaldı; bu, onun son sahne çıkışı oldu.
Süre kısalığı program tasarımını da kolaylaştırır. On beş dakikalık bir sonat, uzun eserlerin yanında dengeleyici bir bölüm olarak kullanılabilir.
Derslerimizde yirminci yüzyıl Fransız repertuvarı, ton renkleri ve modal entonasyon üzerinden çalıştırılır.