Sol elde dikkat parmaklara verilir. Oysa elin dengesini büyük ölçüde başparmak belirler. Başparmağın üç özelliği doğrudan sonuca yansır.
Birincisi konumudur. Başparmak genellikle birinci ve ikinci parmak arasındaki hizada durur; çok ileri ya da çok geri kaldığında el döner.
İkincisi basıncıdır. Başparmak sapı sıkarsa el kilitlenir ve konum değişimi imkânsız hâle gelir.
Doğru tutuşta sap, başparmak ile işaret parmağının tabanı arasında yalnızca desteklenir.
Üçüncüsü hareketidir. Konum değişiminde başparmak elle birlikte gider; geride kalırsa el gerilir ve entonasyon kayar.
Üst konumlarda başparmak sapın altından gövdenin kenarına doğru kayar ve bu geçiş ayrı çalışılır. Sık görülen bir sorun başparmak izidir; sapta parlaklaşmış bir nokta, elin hep aynı yerde sıkıştığını gösterir. Çalışma yöntemi sınamaya dayanır. Bir dizi çalınırken başparmak birkaç saniyeliğine saptan tümüyle ayrılır; el düşmüyorsa denge doğrudur.
Düşüyorsa el ağırlığını başparmağa yüklüyor demektir ve kol desteği yeniden kurulur. Bu sınama düzenli tekrarlandığında gerilim kendiliğinden azalır.
Sapın kalınlığı da bir etkendir. İnce bir sap küçük ellerde daha rahat kavranır; sap profili gerektiğinde ustaya inceletilebilir.
Derslerimizde sol el kurulumu, başparmak konumu ve serbestlik sınamasıyla birlikte ele alınır.