Açık tel, parmak basılmadan çalınan sestir. İki belirgin özelliği vardır. Birincisi vibrato yapılamamasıdır; ses sabit ve çıplak kalır. İkincisi tınının farklı olmasıdır; açık tel daha parlak ve daha çınlayıcıdır.
Bu iki özellik bazı bağlamlarda avantaj, bazılarında sorundur. Hızlı pasajlarda açık tel kolaylık sağlar; parmak yükü azalır ve entonasyon riski düşer. Akorlarda ve arpejlerde açık tel rezonansı besler; çalgı daha dolgun çınlar. Buna karşılık şarkı söyleyen bir cümlenin ortasında açık tel, çevresindeki vibratolu seslerin yanında ölü duyulur.
Bu durumda ses bir alt telde, dördüncü parmakla çalınır. Karar üç ölçütle verilir: tempo, cümledeki yer ve komşu seslerin tınısı. Üçüncü bir seçenek de yarı çözümdür; açık tel kullanılır ama aynı ses alt telde de basılı tutulur ve rezonans desteklenir. Barok repertuvarda açık tel kullanımı daha serbesttir; dönem üslubunda çıplak ses bir kusur değildir.
Romantik repertuvarda ise açık teller daha dikkatli seçilir. Bu kararlar parmaklama yazılırken verilir ve notaya işaretlenir.
Akort kontrolü burada sıklaşır. Açık tel kullanan bir pasajda küçük bir akort sapması, basılı seslerle uyumsuzluğu hemen duyurur.
Derslerimizde açık tel kullanımı, tını sürekliliği gözetilerek eser bazında kararlaştırılır.