Keman telleri üç büyük aşamadan geçti. Birinci aşama bağırsak tellerdir. On yedinci ve on sekizinci yüzyılda kullanılan teller koyun bağırsağından üretiliyordu. Sesleri sıcak ve karmaşıktır ama nem ve sıcaklıktan hızla etkilenirler; akort kararlılığı düşüktür.
Kalın teller için sarım tekniği geliştirildi; bağırsak çekirdek üzerine metal tel sarıldı ve alt register güçlendi. İkinci aşama çelik tellerdir. Yirminci yüzyıl başında yaygınlaştı; özellikle mi teli çelik oldu ve bugün de öyledir. Çelik teller kararlıdır ve parlak bir ses verir ama tını sadedir.
Üçüncü aşama sentetik çekirdekli tellerdir. Yirminci yüzyıl ortasında geliştirildi; naylon ve benzeri malzemeler çekirdek olarak kullanıldı. Bu teller bağırsağın ton karmaşıklığına yaklaşır ama çeliğin kararlılığını taşır. Bugün en yaygın kullanılan tür budur.
Seçim çalgıya ve icracıya göre yapılır. Parlak bir çalgı daha yumuşak tellerle dengelenir; karanlık bir çalgı daha parlak tellerle açılır. Gerginlik sınıfı da bir değişkendir; yüksek gerginlik ses hacmini artırır ama tepkiyi ağırlaştırır. Tel seçimi denemeye dayanır ve kararlar yazılır; bir takım ancak birkaç gün çalındıktan sonra değerlendirilir.
Sarım malzemesi de değişkendir. Gümüş, alüminyum ve tungsten sarımlar farklı kütle ve farklı tepki verir; aynı çekirdekte bile sonuç değişir.
Derslerimizde tel seçimi, çalgının karakteri ve kursiyerin çalış biçimi birlikte gözetilerek yapılır.