Keman yapımının tarihi çoğu zaman Cremona üzerinden anlatılır. Aynı dönemde Brescia'da da bir yapım geleneği vardı. İki merkez birbirine yakındır ve on altıncı yüzyılda paralel olarak gelişti. Brescia geleneğinin en tanınan ismi Gasparo da Salò'dur.
Çalgıları daha büyük ölçülü, daha kalın ahşaplı ve daha kaba işçiliklidir. Bu, bir eksiklik olarak değil, farklı bir tercih olarak değerlendirilir; sonuç, güçlü ve karanlık bir tondur. Okulun ikinci önemli ismi Giovanni Paolo Maggini'dir. Maggini'nin çalgıları büyük gövdeli ve derin sesli olmalarıyla tanınır.
Bazılarında çift kenar çizgisi ve süslemeli sırt bulunur; bu, dönem için ayırt edici bir işarettir. Brescia okulu on yedinci yüzyılda etkisini yitirdi ve Cremona geleneği baskın hâle geldi. Bunun nedenleri ticari ve kurumsaldır; Cremona atölyeleri daha sürekli bir aktarım kurdu. Buna karşılık Brescia çalgıları etkisini sürdürdü.
On dokuzuncu yüzyılda Maggini modeli, güçlü ses arayan icracılar tarafından yeniden ilgi gördü ve kopyaları üretildi. Bu ilgi, ton tercihlerinin dönemden döneme değiştiğini gösterir. Bugün Brescia okulu, kemanın tek merkezli bir icat olmadığının kanıtı olarak anılır.
Süsleme ayrıntıları da tanımlayıcıdır. Çift kenar çizgisi ve sırt bezemesi, bir çalgının bu okula ait olup olmadığını gösteren işaretlerdendir.
Derslerimizde çalgı tarihi, farklı yapım geleneklerinin karşılaştırılmasıyla anlatılır.