Bir çalışma seansına doğrudan eserle başlamak yaygındır. Bu, iki nedenle verimsizdir. Birincisi fizikseldir; soğuk kaslar ve soğuk eklemlerle yapılan ilk tekrarlar hem yanlış hem risklidir. İkincisi işitseldir; kulak henüz ayarlanmamıştır ve entonasyon denetimi zayıf çalışır.
On dakikalık bir ısınma bu iki sorunu da çözer. Birinci beş dakika yaya ayrılır. Açık tellerde uzun sesler çalınır; amaç düzgün ton, sabit temas noktası ve eşit dinamik. Bu bölüm aynı zamanda kolun ağırlığını yeniden bulmasını sağlar.
İkinci üç dakika sol ele ayrılır. Basit bir dizi yavaş tempoda ve rezonans denetimiyle çalınır; kulak burada devreye girer. Son iki dakika birleştirmedir; bir arpej ya da kısa bir etüt parçası ile iki el birlikte çalıştırılır. Isınmanın içeriği sabit olmalıdır.
Her gün aynı düzenle başlamak, o günün durumunu karşılaştırmalı olarak gösterir; ton bugün neden farklı, el bugün neden tutuk soruları ancak sabit bir ölçüt varsa yanıtlanır. Isınma bir egzersiz seansı değildir; zorlayıcı olmamalıdır.
Sıcaklık da bir etkendir. Soğuk bir odada eller geç açılır; ilk dakikalar bu durumda ısınmaya değil, doğrudan ısınmaya ayrılır.
Derslerimizde çalışma seansları sabit içerikli kısa bir ısınma düzeniyle başlatılır.