Kemanın göğsündeki iki delik, f harfine benzediği için bu adla anılır. Biçimleri yüzyıllardır neredeyse değişmedi. Bu süreklilik, deliklerin işlevsel olduğunu gösterir. Birinci işlev hava akışıdır.
Gövde içindeki hava kütlesi bir rezonatör gibi çalışır ve belirli bir frekansta titreşir. Bu titreşimin dışarı çıkması için açıklık gerekir; deliklerin toplam alanı bu frekansı doğrudan belirler. İkinci işlev göğsün esnekliğidir. Delikler, göğsün orta bölgesini yanlardan ayırır ve köprünün altındaki alanın daha serbest titreşmesini sağlar.
Deliklerin uzun ve ince olması bu ayrımı güçlendirir; yuvarlak bir delik aynı etkiyi vermez. Üçüncü işlev erişimdir; can direği bu deliklerden yerleştirilir ve ayarlanır. Deliklerin konumu da kritiktir. Üst gözler arasındaki mesafe köprünün yerini belirler; bu, ölçek boyunun referans noktasıdır.
Tarihsel olarak biçim değişti. Erken dönem çalgılarda delikler daha dik ve daha kapalıydı; on sekizinci yüzyılda daha açık biçimler yaygınlaştı. Her usta kendi çizimini kullandı ve bu çizim, çalgı tanımlamada ayırt edici bir işaret oldu. Bugün f delikleri, bir çalgının hangi geleneğe ait olduğunu gösteren ilk göstergelerden biridir.
Kanat kalınlığı da hesaba girer. Deliklerin çevresindeki ahşap kalınlığı, göğsün o bölgedeki esnekliğini doğrudan belirler.
Derslerimizde çalgı yapısı, her parçanın işlevi üzerinden anlatılır.