Kemanın iki yaygın aksesuarı, çalgının kendisinden çok daha yenidir. Çene altlığı on dokuzuncu yüzyılın başında ortaya çıktı. Louis Spohr'un icadı olarak anılır ve amacı çalgıyı sabitlemekti. Ondan önce keman göğüs üzerinde ya da köprücük kemiğinde dengeleniyordu ve sol el bu dengeye katkı yapıyordu.
Çene altlığı, sol eli bu görevden kurtardı. Sonuç doğrudandır; konum değişimleri ve vibrato belirgin biçimde kolaylaştı. Repertuvarın teknik talebi de bu icattan sonra arttı. Omuz pedi çok daha yenidir; yirminci yüzyılda yaygınlaştı.
İşlevi, omuz ile çalgı arasındaki boşluğu doldurmaktır. Boyun uzunluğu ve omuz eğimi kişiden kişiye değişir; ped bu farkı kapatır. Her icracı ped kullanmaz. Pedsiz çalmanın savunucuları, çalgının gövdeyle daha çok temas ettiğini ve titreşimin bedene daha iyi aktarıldığını söyler.
Ped kullananlar ise gerilimsiz bir tutuş ve serbest sol el için gerekli olduğunu belirtir. İki yaklaşım da geçerlidir; belirleyici olan fiziksel yapıdır. Doğru kurulum ölçütü basittir: çalgı, sol el olmadan da çene ve omuz arasında zorlanmadan durabilmelidir. Bu ölçüt sağlanmıyorsa çene altlığı yüksekliği ya da ped kalınlığı değiştirilir.
Deneme süresi de gerekir. Yeni bir kurulum en az birkaç gün kullanılmadan değerlendirilmez; ilk gün yabancı gelen bir ayar sonradan oturabilir.
Derslerimizde çalgı kurulumu, her kursiyerin fiziksel yapısına göre ayrı ayarlanır.