Keman sesi, yayın teli tutup bırakmasıyla üretilir. Bu tutma işini at kılı tek başına yapamaz. Kıl yüzeyi düzdür; tele yeterli sürtünme sağlamaz. Reçine bu sürtünmeyi ekler.
Uygulandığında kıl yüzeyine ince ve yapışkan bir katman bırakır; yay artık teli tutabilir. Ses üretimi böylece bir tut-bırak döngüsü hâline gelir; tel, saniyede yüzlerce kez yakalanır ve serbest bırakılır. At kılının kendisi de bir seçim konusudur. Geleneksel olarak soğuk iklimlerde yetişen atların kuyruk kılı tercih edilir; daha dayanıklı ve daha düzgün kabul edilir.
Kıl mikroskobik ölçekte pürüzlüdür ve bu pürüz reçinenin tutunmasını sağlar. Zamanla kıl düzleşir ve reçine tutmaz hâle gelir; bu, saç değişimi zamanının geldiğini gösterir. Reçine türleri de farklıdır. Sert reçineler daha az yapışır ve daha net bir ses verir; sıcak iklimlerde tercih edilir.
Yumuşak reçineler daha çok tutar ve daha güçlü bir ses üretir; soğuk iklimlerde ve kalın tellerde kullanılır. Aşırı reçine gürültülü ve tozlu bir ses üretir; az reçine ise kaymaya yol açar. Doğru miktar denemeyle bulunur ve düzenli olarak azar azar uygulanır.
Nem de etkilidir. Yüksek nemde saç uzar ve gevşer; gerginlik ayarı bu nedenle her seansın başında yeniden yapılır.
Derslerimizde yay bakımı, saç durumu ve reçine kullanımı üzerinden düzenli olarak kontrol edilir.