Zino Francescatti, 1902'de Marsilya'da doğdu. Babası Paganini geleneğinden gelen bir kemancıydı ve ilk eğitimini ondan aldı; konservatuvara gitmedi. Bu, dönem için alışılmadık bir yoldu. Çalışının belirgin özelliği tondur.
Ses parlak, ince ve taşıyıcıdır; ağırlıktan çok hız ve temas noktası kullanılır. Vibrato hızlı ve dardır; bu, Fransız geleneğinin tanınan işaretlerinden biridir. Artikülasyon net ve hafiftir; yay telde ağırlaşmaz. Repertuvarında Fransız müziği merkezî yer tutar ama klasik ve romantik konçertoları da kaydetti.
Piyanist Robert Casadesus ile uzun süreli bir ortaklık kurdu. İkili, Beethoven ve Franck sonatlarını kaydetti; bu kayıtlar Fransız oda müziği üslubu açısından ölçüt sayılır. Francescatti'nin tonu, Rus okulunun geniş ve ağır sesinden belirgin biçimde ayrılır. Bu ayrım, aynı eserin iki farklı gelenekte nasıl duyulabildiğini gösteren iyi bir karşılaştırma sunar.
Öğretim açısından bu karşılaştırma değerlidir; ton anlayışının bir tercih olduğu, tek bir doğru bulunmadığı somut biçimde duyulur. Francescatti daha sonra kendi adına bir yarışma kurulmasına da vesile oldu.
Yarışma mirası da sürüyor. Adını taşıyan uluslararası yarışma, Fransız keman geleneğinin aktarımında bir işlev üstlendi.
Derslerimizde ton anlayışı, farklı geleneklerin karşılaştırmalı dinlenmesiyle ele alınır.