Fransız keman ekolü, on dokuzuncu yüzyıl başında Paris Konservatuvarı çevresinde biçimlendi. Baillot, Rode ve Kreutzer'in birlikte hazırladığı metot, bu ekolün temel metnidir. Metin yalnız egzersiz listesi değildir; ton üretimi, üslup ve ifade üzerine ayrıntılı bölümler içerir. Ekolün belirgin özelliği yay koluna verilen ağırlıktır.
Détaché ve legato'nun temizliği, yay değişiminin duyulmazlığı ve ton eşitliği öncelikli hedeflerdir.
İkinci özellik netliktir. Artikülasyon açık, cümleler ölçülü ve süslemeler kesin olmalıdır.
Üçüncü özellik repertuvardır. Ekol, kendi repertuvarını da üretti; Kreutzer ve Rode'un etütleri bugün hâlâ evrensel olarak kullanılıyor.
Fransız ekolü daha sonra Belçika geleneğiyle birleşerek Franko-Belçika okulunu oluşturdu. Bu birleşmede Belçika tarafı daha geniş bir ton ve daha serbest bir yay tutuşu getirdi. Yirminci yüzyılda bu gelenek Fransa dışına yayıldı ve birçok programa temel oldu. Bugünün öğretiminde ekolün mirası doğrudan görünür.
Kreutzer etütleri hemen her programda bulunur; yay temizliği ve ton eşitliği ölçütleri değişmedi.
Metodun kendisi de okunabilir. Baillot, Rode ve Kreutzer'in ortak metni ton ve üslup bölümleriyle bugün de öğretici bir kaynaktır.
Derslerimizde yay çalışması, ton eşitliği ve artikülasyon netliği ölçütleriyle yürütülür.