Jenő Hubay, on dokuzuncu yüzyıl sonunda Budapeşte'de bir keman geleneği kurdu. Kendisi Joachim ve Vieuxtemps ile çalışmıştı; iki büyük ekolü tek bir öğretimde birleştirdi. Hubay'ın sınıfından çıkan kemancılar yirminci yüzyıl boyunca uluslararası sahnelerde yer aldı. Ekolün belirgin özellikleri vardır.
Birincisi teknik kesinliktir; entonasyon ve ritim konusunda yüksek bir ölçüt uygulandı. İkincisi ton yoğunluğudur; geniş vibrato ve dolgun bir ses tercih edildi. Üçüncüsü repertuvar genişliğidir; klasik repertuvarın yanında çağdaş Macar müziği de programlara girdi. Bu üçüncü nokta önemlidir.
Bartók ve Kodály'nin keman yazısı, bu ekolün icracıları aracılığıyla tanındı ve yaygınlaştı. Hubay ayrıca kendi eğitim malzemesini yazdı; teknik alıştırmaları ve konser parçaları bugün de kullanılır. Ekolün etkisi Macaristan'la sınırlı kalmadı. Öğrencileri Avrupa ve Amerika'daki konservatuvarlarda ders verdi ve gelenek oralarda sürdü.
Bugün Macar ekolü ayrı bir okul olarak değil, birleşik bir mirasın parçası olarak anılır. Özellikle halk müziği kökenli ritmik yazının icrasında bu geleneğin izleri sürülebilir.
Kayıt mirası da izlenebilir. Bu ekolden çıkan icracıların erken kayıtları, ton ve portamento kullanımı açısından doğrudan bilgi verir.
Derslerimizde repertuvar seçimi, klasik literatürün yanında yirminci yüzyıl yazısını da kapsayacak biçimde kurulur.