Demetrius Dounis, yirminci yüzyılın en ayrıntılı keman egzersiz sistemlerinden birini geliştirdi. Yaklaşımının temeli ayrıştırmadır. Her teknik, bileşenlerine bölünür ve her bileşen ayrı çalışılır. Örneğin bir konum değişimi; parmak basıncı, kol hareketi, başparmak konumu ve zamanlama olarak dörde ayrılabilir.
Dounis egzersizleri bu bileşenleri tek tek hedefler. Sistemin bir başka özelliği kısa süreliliktir. Egzersizler günde birkaç dakika ve yüksek dikkatle yapılır; uzun tekrar önerilmez. Bu, tendon zorlanmasını azaltır ve dikkat kalitesini korur.
Üçüncü özellik simetridir. Sol ve sağ el egzersizleri paralel yapılarda kurulur ve iki el arasındaki eşgüdüm ayrıca çalıştırılır.
Yaklaşımın eleştirisi de vardır. Müzikten tümüyle koparılmış egzersizler, kazanımın esere aktarılmasını zorlaştırabilir. Bu nedenle uygulamada Dounis egzersizleri tek başına değil, repertuvar çalışmasının yanında kullanılır. En verimli kullanım biçimi hedeflidir; kursiyerin somut bir sorunu belirlenir ve o sorunu hedefleyen egzersiz seçilir.
Bütün sistemi baştan sona uygulamak zaman açısından gerçekçi değildir.
Ayrıştırma yöntemi başka malzemeye de uygulanır. Bir eserdeki zor geçiş de bileşenlerine bölünerek aynı mantıkla ele alınabilir.
Derslerimizde ayrıştırıcı egzersizler, belirlenmiş bir soruna yönelik ve kısa süreli olarak kullanılır.