Leopold Auer, Petersburg Konservatuvarı'nda kırk yılı aşkın süre ders verdi. Sınıfından yirminci yüzyılın belirleyici kemancıları çıktı. Bu yoğunluğun tek bir nedene bağlanması zordur ama yaklaşımının birkaç belirgin özelliği vardır.
Birincisi bireyselliktir. Auer tek bir teknik reçete uygulamadı; her öğrencinin fiziksel yapısına ve müzikal kişiliğine göre çözüm üretti.
İkincisi müzikal önceliktir. Teknik sorunlar müzikal amaç üzerinden ele alındı; bir pasaj neden zor değil, ne anlatmalı sorusu öne kondu.
Üçüncüsü ton anlayışıdır. Geniş, taşıyıcı ve şarkı söyleyen bir ton, Rus okulunun tanınan özelliği hâline geldi.
Dördüncüsü sahne hazırlığıdır; öğrenciler erken dönemde ve düzenli olarak sahneye çıkarıldı. Auer'in yazdığı öğretim metinleri de bu yaklaşımı yansıtır. Ayrıntılı egzersiz listeleri yerine, çalışma ilkeleri ve müzikal kararlar üzerine yazdı. Rus okulu daha sonra Moskova ve Odessa geleneklerine ayrıldı ve farklı vurgular geliştirdi.
Ortak kalan öğe ton ve sahne varlığına verilen ağırlıktır. Bu geleneğin izleri bugün de birçok programda sürüyor.
Sahne alışkanlığı erken kurulur. Küçük ve düzenli dinletiler, yıllar sonra karşılaşılacak sahne yükünü kademeli olarak tanıdık kılar.
Derslerimizde teknik kararlar, kursiyerin fiziksel yapısı ve müzikal hedefi birlikte gözetilerek verilir.