Notada aksan tek bir işaretle gösterilir ama uygulaması tek biçimli değildir. Kemanda vurgu üretmenin dört yolu vardır ve her biri farklı bir karakter verir.
Birincisi ağırlık aksanıdır. Nota başında kol ağırlığı kısa süreli artırılır ve hemen bırakılır.
Sonuç yumuşak, şarkı söyleyen bir vurgudur; yavaş bölümlerde tercih edilir.
İkincisi hız aksanıdır. Yay nota başında hızlanır, sonra normal hızına döner.
Bu vurgu açık ve parlaktır ama sert değildir.
Üçüncüsü artikülasyon aksanıdır. Nota, öncekinden küçük bir sessizlikle ayrılır.
Aslında ses güçlenmez; ayrım vurgu izlenimi üretir.
Dördüncüsü marcato aksanıdır. Yay tele önceden basar, sonra bırakılır; sert ve keskin bir başlangıç çıkar.
Bu, ritmik ve güçlü bölümlerde kullanılır. Hangi aksanın kullanılacağı bağlamla belirlenir. Aynı işaret bir Mozart cümlesinde ağırlık aksanı, bir Bartók bölümünde marcato anlamına gelebilir. Bu karar dönem, tempo ve doku birlikte değerlendirilerek verilir ve notaya yazılır.
Dönem bilgisi de karara girer. Klasik repertuvarda sforzando ölçülü bir vurgu, yirminci yüzyıl yazısında sert bir darbe anlamına gelebilir.
Derslerimizde aksan çeşitleri ayrı ayrı çalıştırılır ve eserde hangisinin kullanılacağı gerekçesiyle birlikte kararlaştırılır.